l'histoire se répète

Op een nieuwssite lees ik net dat een Barcelona supporter voor de wedstrijd tegen Newcastle United in het verkeerde stadion terecht is gekomen. Hoe kan dat nou?, zult u zich terecht afvragen, maar ook bij voetbalsupporters zijn de wonderen de wereld nog niet uit.

Op 10 maart zou de Champions League wedstrijd op St James Park in Newcastle upon Tyne gespeeld worden.

Ruim op tijd meldde de Spanjaard zich bij het St James park bij de Adam Stansfield Tribune en kreeg daar de schrik van zijn leven. Dit was niet het stadion van Newcastle United, maar het stadion van Exeter City FC, dat die avond de competitiewedstrijd in de League One,  zou spelen tegen Lincoln City.

Alsnog via de M1 en M5 naar Newcastle gaan was geen optie omdat 589 kilometer net iets te ver was. De verbaasde stadion medewerkers hadden medelijden met de verdwaalde reiziger en boden hem een ticket aan voor de (overigens met 0-1 verloren) wedstrijd tegen Lincoln City FC.

Of hij daadwerkelijk gebruikgemaakt heeft van deze genereuze aanbieding weet ik niet, maar dat het een bijzonder verhaal is, weet ik wel.

Dat de geschiedenis zich soms herhaalt, moge blijken aan iets wat mij heel lang geleden is overkomen. Op 30 mei 1973 was ik in Belgrado voor de Europa Cup finale Ajax Juventus. Ik kwam daar al vroeg in de ochtend in m’n eentje aan en begon door de, toen nog, socialistische stad te zwerven. De hele dag was ik druk in de weer en zag veel van de hoofdstad in, toen nog, Joegoslavië. 

Om een uur of zes werd het tijd om lopend naar het stadion te gaan, omdat de wedstrijd om 20.30 zou beginnen. 

Rond 7 uur kwam ik het stadion binnen en gelijk viel het mij op dat er nog niet veel mensen in het kleine stadion zaten. Tevens was er geen kaartcontrole. Dat is nog eens een goed socialistisch land, iedereen mag gewoon naar binnen. 

Na wat rondvragen over het een en ander drong het tot mij door dat ik in het verkeerde stadion zat. Ik bevond mij niet in het Marakana stadion (bijnaam), maar in het Partizana Stadion, veertien minuten lopen daarvandaan.

Als de wiedeweerga ging ik naar het Rode Ster stadion, waar ik ruim op tijd aankwam. Samen met ruim 108 duizend toeschouwers zag ik een van de de meest saaie finales ooit, die overigens wel werd gewonnen met 1-0.

Zo zie je maar weer “l'histoire se répète”