El Salvador

Vandaag is het de dag dat Johan Cruijff tien jaar geleden overleed, de beste Nederlandse voetballer ooit. 

Abe Lenstra, zelf ook een goede voetballer, dacht daar echter anders over, zoals hij vaak in de media liet optekenen. Een mooi stukje Friese folklore dachten wij dan altijd.

In de week na zijn dood werd de Akkerstraat, waar hij opgroeide, omgetoverd tot bedevaartsoord met een enorme bloemenzee.

Tienduizenden (misschien wel honderdduizenden) mensen waren naar Betondorp getrokken om de laatste groet aan Johan te geven. Zo ook hadden ook mijn vrouw en twee zoons, voorzien van bloemen, deze gang gemaakt.

Ik ben er trots op dat ik Johan vanaf het begin bij Ajax heb mogen zien. Vanaf het seizoen 1965/66 kan ik met zekerheid zeggen dat ik al zijn thuiswedstrijden heb gezien, terwijl er ook heel een groot aantal uitwedstrijden bij waren. 

Een van de mooiste was de 8-2 tegen Feyenoord, alhoewel hij toen bij de Rotterdammers speelde.

Mijn vader en ik gingen vaak gezamenlijk naar het stadion, maar eenmaal thuis hadden we altijd onenigheid. Mijn vader was voor Johan, terwijl ik de voorkeur gaf aan de, in mijn ogen, meer charismatische Piet Keizer. Na de wedstrijd was het tijdens het avondeten dan ook altijd “bal” bij ons thuis, waar wij ons standpunt te vuur en te zwaard verdedigden. Mijn arme moeder moest al dat gekibbel allemaal maar aanhoren. 

Later begon ik echter wel in te zien dat Johan van een soort buitenaards niveau was en mijn vader, zoals alle vaders uiteindelijk, het goed had gezien.

Vele jaren later heb ik Johan 1 op 1 (of beter 2 op 2) in levende lijve mogen ontmoeten. In die tijd had ik een klein baantje als fotograaf van de Echo, in die tijd de gratis deur tot deur krant op woensdag in geheel Amsterdam.

Het was in een VIP ruimte op Schiphol waar Dave Endt en ik hem en zijn schoonvader, "Ome Cor” ontmoetten. Cor Coster moest “ome” genoemd worden omdat zaakwaarnemers in die tijd nog verboden waren door de KNVB. Door deze functie in het familiaire te trekken leek het erop dat dit een vriendendienst was en geen professionele begeleider.

Deze ontmoeting was voor ons iets magisch en na afloop waren we volledig onder de indruk van “El Salvador”. Zo normaal en zo vriendelijk, het was voor ons amper te bevatten.

Nu, jaren later, wordt het besef steeds groter met wat voor een uniek mens en voetballer wij groot geworden zijn.

Johan blijft voor altijd in mijn hart.